It’s my act of resistance. At school I was bullied so I was always making myself as small and invisible as possible. At home things weren’t much better so I was miserable, and for a long time, I didn’t think I’d make it past eighteen.
I came out in my third year of high school. Shortly after, I was placed in foster care. That’s when I realized I’d rather die being true to myself than live a life hiding who I am.
Since then, I have worn whatever I want and live unapologetically as myself. Roller skating is part of that, it helps me connect my body and mind. But it’s also a way of rebelling against all those social norms. What does it even mean to exist ‘the right way’? What’s normal, and who decides what’s strange?
Amsterdam has always been a haven for free spirits. People often tell me about the man who skated around the city in his thong for years. In recent years he skated less and less because he was often harassed. That makes me really sad.
I’ve experienced it too. Sometimes it’s just dirty looks, but sometimes it’s physical. Not long ago, a boy on a fatbike kicked me behind the knees. That kind of thing is becoming more common. It’s horrible but it won’t stop me from skating freely through the city.
We are losing our colors. Slowly we’re turning into one boring blend of beige. That’s why I see it as my spiritual mission to wear color. To be fully myself and to invite all the free spirits to return to their natural habitat
Het is mijn manier van verzet. Ik was altijd een soort muurbloempje. Ik maakte mezelf zo klein en onopvallend mogelijk. Op school werd ik enorm gepest en thuis was er geen veilige situatie. Ik was zo ongelukkig, lange tijd dacht ik dat ik niet ouder zou worden dan achttien jaar.
In de derde klas van de middelbare school kwam ik uit de kast. Niet lang daarna werd ik uit huis geplaatst. Toen kwam ik tot het besef dat ik liever leef met de gedachte dat ik zou sterven als mezelf, dan dat ik een leven leid waarin ik mezelf verberg.
Sindsdien draag ik wat ik wil en ben ik unapologetically mezelf. Het rollerskaten is daar een onderdeel van en helpt mij om mijn lichaam en geest met elkaar te verbinden. Maar het is ook juist verzet tegen alle sociale normen. Wat is de juiste manier van bestaan? Wat is normaal en wat is vreemd?
Amsterdam was altijd een plek voor paradijsvogels. Mensen vertellen me regelmatig over Henry de stringskater die hier jarenlang door Amsterdam skatete. De laatste jaren ging hij steeds minder skaten omdat hij werd lastiggevallen. Dat vind ik heel verdrietig om te horen.
Ik kan dat ook beamen. Soms zijn het vieze blikken, maar soms is het ook fysiek. Ik werd laatst in mijn knieholtes getrapt door een jongen op een fatbike. Dat lijkt normaler te worden. Het is heel naar, maar het weerhoudt mij er niet van om vrij door de stad te skaten.
Kleur verdwijnt steeds meer uit het straatbeeld. We worden steeds meer één blend. We zitten als mensen zo vast in denkpatronen. Ik zie het daarom als mijn spirituele missie om kleur te dragen. Om mezelf te zijn en de paradijsvogels uit te nodigen terug te keren naar onze natuurlijke habitat!
lees het bericht van parool hier
Costas Vermeer 
Plaats een reactie